Los bericht bekijken
  #7  
Oud 9 September 2008, 11:08
Phred Phred is offline
Junior Member
 
Geregistreerd: 9 September 2008
Locatie: Noordkop van Noord-Holland
Berichten: 3
Stuur een bericht via MSN naar Phred
Standaard

mooi thema
ook herkenning

ik was een laatbloeier, mijn eerste relatie toen ik 21 was, zij was 18. Het werd door de veel oudere pleegbroer in korte keren kapot gemaakt.
Zij was mijn eerste liefde, eerste zoen, eerste wandeling samen en dat was het. Het heeft wel gevolgen gehad, zware verdriet, veel onbegrip.
Jaren later bleek, hij was getrouwd maar hij bleek ook 5 jaar een incest relatie met haar te hebben gehad (13e tot haar 18e) en ik kwam kort daarna, ik werd als rivaal gezien (dus hij was er nog niet klaar mee).

Ik was niet met liefde opgegroeid dus ik kon me er niks van voorstellen, wat was aandacht, wat affectie, wat hoor je als kind te krijgen, wat als puber en wat als volwassene. Dus wat was mijn behoefte, mijn behoefte was simpel, gewoon wat aandacht serieus genomen worden en opgroeien. Deze breuk kwam aan als een betonblok. De rivaal kwam er mee weg, hij was soc.resercheur, niemand geloofde de jonge meid.

Ik heb wel iemand leren kennen die heel lief was voor me in de eerste maand, daarna ging ze steeds meer eisen, steeds meer ruzie, steeds meer dubbel. Ik miste een voorbeeld die ik van mijn vroeg gescheiden ouders niet had. Uiteindelijk dreigde ze met suicide als ik haar zou verlaten en ik wist dat ze ertoe in staat was. Dus ik (23) trouwde met haar. Ik trouwde met heel iemand anders, merkte ik, dan waar ik verkering mee had, binnen enkele weken wilde ze al scheiden, maar ja ik was ook in een kerk getrouwd, dat doe je niet zomaar. Intussen een dochter, maar dat bond ons ook niet samen. Uiteindelijk ben ik na 2,5 jaar de deur uitgegooid. Ik was 25 en had weer niks behalve een dochter in wording waarbij later (nu nog steeds) ook alles werd gedaan om me die niet te gunnen. Desondanks heb ik wel contact met haar. De ex is alang een pastoraal werkster, helpt honderden mensen in hun lot, behalve haar 2 naasten die kunnen barsten. Tja als ik alles zou vertellen wie zou me geloven, sommigen stonden er wel bij maar keken alleen naar wat ze zagen aan de buitenkant. Veel alleen, veel eenzaam ondanks mijn geloof, hoop en liefde houding/moraal.
Intussen ben ik zelf psychologische coach/therapeut. Het hielp me om veel dingen te snappen, iets minder chaos of kluwe, het hielp me niet in mijn verdriet. Maar ja, life goes on.

Ik ben een hsp (hoog sensitieve of gevoelige persoon) jongen cq man, veel komt harder aan dan bij doorsnede anderen. Veel te veel te verwerken. Intussen leerde ik steeds meer mijn eigen gevoel kennen en ook mijn talenten, ik heb het veel te druk binnen in. Verstandelijk kan ik het wel aan, qua gevoel mis ik een maatje. Maar ja van hetzelfde kaliber? Wie zou mij snappen?
Nu ben ik 47, allerlei relaties gehad, heeft me allerlei ervaringen gegeven, ik voel me nu pas jongvolwassen, ingewikkeld is het leven.
Het komt wel goed met mij, denk ik, hoop ik. Voel ik.

nog even een gedicht...
levend Water

Een heldere stroom
noch nooit tevoren gekend
voor het eerst leren kennen
voor het eerst gevoeld

Voorzichtig met mijn voeten erin
heel langzaam erin
de reinheid verfrist me
ik beleef warmte, vertrouwen en hoop
dat geeft me moed en kracht
om voorzichtig verder te gaan.

Bij elke stap
durf ik dieper te gaan
word ik nog meer verfrist
gloeit de warmte in me meer
vind ik meer moed
vind ik meer kracht

Ik begin te beleven
wat ik me het meeste wens
ik ontdek Liefde, ik ontdek Leven
ik wil Liefde, ik wil Leven
ik voel Liefde, ik voel Leven
ik wil zijn wie ik ben, een mens

Phred (98/08)

PS. mijn reacties schrijf ik vanuit positieve interesse niet om een zinloze discussie uit te lokken

Laatst gewijzigd door Phred : 9 September 2008 om 11:55.
Met citaat antwoorden